...έγινε φανερό ότι έπαιζε στα δάχτυλα τον Debussy και τις ποικίλες αποχρώσεις των έργων του –δεν συζητώ δε για την τεχνική της κατάρτιση ....παρέδωσε έναν καθηλωτικό “Βυθισμένο Καθεδρικό (Cathedral Engloutie)”.... ακόμα μία εξαιρετική στιγμή αποτυπώθηκε στα “Πυροτεχνήματα (Feux D’ Artifice)”, με μια βεγγαλική ερμηνεία εκ μέρους της, σε ένα έργο με δυσκολίες... ικανή να αποτυπώσει το παιχνίδισμα των “Αραβουργημάτων”, την ιμπρεσιονιστική ματιά του Debussy στο “Αντανακλάσεις Στο Νερό (Reflets Dans L’ Eau)”, την ελαφριά του σάτιρα στα μποέμ μουσικά ήθη του Παρισιού των 1910s (“La Plus Que Lente”) και τη ζωηρή αίσθηση μιας γεμάτης ύπαρξης που εκπέμπει το “Νησί Της Ευτυχίας (L’ Isle Joyeuse)”. Αλλά και η θλιμμένη νοσταλγία του φόρου τιμής στο προκλασικό ίνδαλμα του Debussy, τον Jean-Philippe Rameau, αποδόθηκε επιτυχημένα (“Hommage À Rameau”).... και το θερμό, ηχηρό χειροκρότημα των παρευρισκομένων προς τη Λευκή Καρποδίνη δεν άφησε αμφιβολίες για την επιτυχία του αφιερώματός της στον Debussy.

(από το μουσικό περιοδικό "Avopolis") Διαβάστε την κριτική στο διαδίκτυο


Ηταν η πρώτη φορά που ακούγαμε την Καρποδίνη. Από τις πρώτες νότες, το παίξιμό της φανέρωσε μια ευφυή σολίστ στην ακμή των δυνάμεών της, που διαθέτει άριστη τεχνική, υψηλή μουσική αντίληψη και μουσικότητα. Επιπλέον, αναγνωρίζει τα συμφραζόμενα, κατανοεί και εφαρμόζει τις οδηγίες χρήσης –κάτι όχι πάντα αυτονόητο!– του συγκεκριμένου ρεπερτορίου.

Παρά την όχι ακριβώς ευνοϊκή ακουστική της χαμηλοτάβανης υπόγειας αίθουσας, η εύπλαστη, προσεκτικά αρθρωμένη φραστική, ο ελεγχόμενου βάρους πιανιστικός ήχος και η καλοζυγιασμένη εξισορρόπηση των αντικρουόμενων επιταγών για «εμπρεσιονιστικό» ήχο και δομική σαφήνεια όρισαν μια σειρά θαυμάσιων ντεμπίσειων ερμηνειών. Τις αναγνώσεις εμπλούτισαν αιθέριες διαβαθμίσεις δυναμικής, ευαίσθητο πλάσιμο της μουσικής ρητορικής και κρυστάλλινες, νευρώδεις τρίλιες. Η βραδιά ολοκληρώθηκε λαμπερά με μια παλλόμενη από ευφορία εκτέλεση του «Νησιού της ευτυχίας», δοσμένη με αριστοτεχνικές μεταπτώσεις έντασης/ρευστότητας στη φραστική, καλή συνοχή μουσικού ειρμού και μεγάλου εύρους, ηχητικά διάφανες, οργιαστικές κλιμακώσεις.

(από την "Εφημερίδα των Συντακτών") Διαβάστε την κριτική στο διαδίκτυο


... ακούσαμε την Λευκή Καρποδίνη, μία νεαρή πιανίστρια που συνδυάζει τα φυσικά προσόντα με την σωστή σπουδή. .... διαπιστώνουμε κατ’αρχήν στην ακρίβεια και ειλικρίνεια της τεχνικής της. Επιμένουμε στην λέξη ειλικρίνεια γιατί πράγματι η Λευκή Καρποδίνη δεν χαρίζεται στον εαυτό της, και ασφαλώς δεν βασίζεται στην επιείκεια του ακροατού ή στη σκέψη οτι οι μικροατέλειες δεν διακρίνονται. Ετσι αποτολμά τις ταχύτητες της μεγάλης βιρτουοζιτέ, επειδή είναι βέβαιη οτι θα τις φέρη σε αίσιο πέρας με άνεση και στ ‚αλήθεια το επιτυγχάνει με μία σιγουριά εντελώς απροσδόκητη για την ηλικία της. Σε αυτό θα προσθέσουμε την σωστή γνώση της αρχιτεκτονικής εν γένει, αλλά και των προεκτάσεων της που καλύπτουν τις ανάγκες του ύφους. Είναι η παιδεία που προφυλάσσει από απαράδεκτες υπερβολές, που έχει πια γίνει βίωμα και εκδηλώνεται σαν συστατικό της προσωπικής εκφράσεως αυτού του μείγματος σθεναρής όσο και ευαίσθητης απαγγελίας, που σφραγίζει τον γεννημένο ερμηνευτή.

από το περιοδικό "Εστία"


Ενα Εκλεκτό ρεσιτάλ Πιάνου

... Κατά τη διάρκεια του Ιταλικού Κοντσέρτου του Johann Sebastian Bach, έργο με το οποίο άνοιξε η βραδιά, το παίξιμό της πρόβαλε ιδιαίτερα φρέσκο και ρέον, ενώ η άρθρωσή της πεντακάθαρη και αναλυτική. Στη συνέχεια, υπογραμμίζοντας το αδιάψευστα ρομαντικό στοιχείο και αντιπαραθέτοντας τα ηχοχρώματα, παρέδωσε μια σημαίνουσα και καλά οργανωμένη ανάγνωση της Σονάτας για Πιάνο έργο 1 του Alban Berg. Με τη Φαντασία έργο 49 του Frederic Chopin ολοκλήρωσε το πρώτο μέρος του ρεσιτάλ της. Εδώ, η τεχνική σιγουριά συνδυασμένη με το μετρημένο της rubato, επέτρεψαν στην ποίηση της μουσικής να αναδυθεί αβίαστα. Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς ανίχνευσε τον πιανιστικό κύκλο Kreisleriana έργο 16 του πολυσήμαντου συνθέτη Robert Schumann, με τον οποίον η καλλιτέχνις δείχνει να διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις. Η άρτια εισήγησή της, μπολιασμένη με φαντασία και με μια ανεπιτήδευτη αισθαντικότητα, μέσω της οποίας φωτίζονταν πειστικά οι συχνοί διάλογοι αριστερού και δεξιού χεριού, συνηγορούσε στο γεγονός οτι η Καρποδίνη δεν είναι απλως μια αναδημιουργός, αλλά μια μουσικός που ξέρει να στοχάζεται, να συγκινείται και να κερδίζει το ακροατήριο με το δικό της ξεχωριστό τρόπο.

Από την εφημερίδα "Απογευματινή"


Η εβδομάδα του PLG’s Young Artists έφτασε σε ένα εκστατικό τέλος με το "Chants de Terre et de Ciel" του Messiaen, προσφορά της σοπράνο Ruby Hughes κα της πιανίστριας Λευκής Καρποδίνη....δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτι η πιανιστική επαγρύπνηση και γραφικότητα της Καρποδίνη ζωντάνεψε αυτά τα τραγούδια.

Από το δίκτυο κλασσικής μουσικής "Musical Source"
Διαβάστε την κριτική στο διαδίκτυο


...το επίπεδο αλληλοεπίδρασης/επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο μυσικούς, είτε όταν παίζαν ως δύο σολίστες είτε ως ένα ενωμένο ντούο...ο τρόπος που οι παύσεις και οι σιωπές μεταχειριστήκαν και χρησιμοποιήθηκαν για να χαρακτηρίσουν όλη την εκτέλεση.....για τον for Simon Wallfisch και την Λευκή Καρποδίνη, οι στιγμές σιωπής έγιναν τόσο σημαντικές όσο και οι στιγμές του ήχου, έτσι δίνοντας το αποτέλεσμα εκτελέσεων με βάθος....η εκτέλεση του Simon Wallfisch's της σονάτας σε σολ ελάσσονα συνοδεύτηκε από ένα καταπληκτικό παίξιμο στο πιάνο από την Λευκή Καρποδίνη

Από το περιοδικό για κλασσική μουσική "Music and Vision"
Διαβάστε την κριτική στο διαδίκτυο


Binz Junge künstlerische Elite auf Jagdschloss Granitz – das ist für die Festspiele Mecklenburg-Vorpommern die sprichwörtlich sichere Bank und für die Hörerschaft der Garant für ungetrübten musikalischen Genuss. Seit vergangener Woche ist diese Reihe nun auch im diesjährigen Festspielprogramm wieder etabliert und darf – sehr zu Recht– auf erneute ungeteilte Zustimmung hoffen. In dieser Woche gab es den zweiten Abend. Zu Gast diesmal das Klaviertrio Trioskop und damit eine Besetzung, die im Rahmen der Festspiel an sehr unterschiedlichen Orten schon oft zu erleben war. Nicht selten ähneln sich dann auch die Programme – kaum allerdings die stets hohen Qualitäten interpretatorischer Eigenständigkeit. Und das macht dann bestimmte Repertoirestücke etwa Beethovens, Haydns oder Schumanns wieder interessant – bis hin zur Neuentdeckung! Auch in dieser Hinsicht war der Abend mit dem Ensemble Trioskop ein Gewinn. Weder Beethovens viel gespieltes op. Nr. 3 noch Schumanns ebenfalls oft favorisiertes d-Moll- Werk op. 63 ließen in seiner Interpretation irgendwelche Anzeichen von Routine oder gar Verschleiß erkennen, von Frank Martins geradezu elektrisierendem Trio über irische Volksweisen ganz zu schweigen. Mit dem polnischen Geiger Wojciech Garbowski, dem deutschen Cellisten Marcus Hagemann und der griechischen Pianistin Lefki Karpodini haben sich hier drei hochqualifizierte junge Musiker gefunden, die hinsichtlich einer sehr überzeugenden musikalischen Gestaltung dennoch mit einer Stimme sprechen und fair für nachhaltige Eindrücke zu sorgen vermögen. Sicht- und hörbar ein jeweils individuell voll ausgelebtes und höchst lebendig realisiertes Engagement, bemerkenswert die Synthese in einem interpretatorisch fesselnden Zusammenwirken.Hier wurde Musik als greifbare Sprache und Mitteilung begriffen, als Möglichkeit, sehr unterschiedliche Befindlichkeiten und Botschaften zu vermitteln – vom auf- und ausbrechenden jungen Beethoven über den sowohl innigen wie energisch leidenschaftlichen Schumann bis zum musikantisch- hinreißenden Schweizer Frank Martin. Keine Möglichkeit schien ausgelassen, die Ausdrucksvielfalt dieser drei Werke auszuloten. Wünsche blieben hier nicht offen.

E. OCHS